BRIEVEN AAN JULIA
Met Sophie Hall van The New Yorker.
Hallo, Mr. Beal. Bedankt dat je me terugbelt.
Nee, ik ben geen schrijfster. Eigenlijk controleer ik feiten.
Het is inderdaad een beetje als een detective.
Ik wou weten of jij de Robert Beal bent die ik zoek.
Kun je me zeggen waar je was toen je hoorde dat Wereldoorlog II voorbij was?
Poughkeepsie? Goed, heel erg bedankt.
Ja, het ogenblik toen de oorlog voorbij was.
Palm Beach? Oké. Geluksvogel.
Heel erg bedankt. Bye.
Bobby, ik heb niets.
Maar er zijn nog twee Robert Beals en één onderofficier, derde klas.
Wacht.
Ik bel je terug.
Sophie Hall.
Kun je me zeggen waar je was toen je hoorde dat Wereldoorlog II voorbij was?
Times Square? Ik ben nu op Times Square.
Ik sta op precies dezelfde plaats waar de foto genomen werd.
Ik dacht echt dat ik je nooit zou vinden.
Mag ik je vragen om te beschrijven wat je die dag zag?
De kus. Was ze spontaan of was het in scène gezet?
Is dat zo? Ben je zeker?
Je bent dus 100% zeker?
Onderofficier eerste klas Robert Beal, die de tweede matroos was,
zei dat de verpleegster enorm knap was en dat de kus er spontaan kwam,
en een viering was van echte liefde.
En hij zei je dat zelf? - Ja.
Het gebeurt niet vaak dat ik een onderhoud heb met een feitencontroleur.
Ik moet weten of je zeker bent. - Ik ben 100% zeker.
Prima.
Ik vermoed dat mensen in ware liefde willen geloven.
Ik meen dat je afreist naar Verona op voorhuwelijksreis?
Leg me dat eens uit. - Het is een vakantie vóór het huwelijk.
Onze laatste kans om samen te zijn vóór... - Het is de stad van de liefde, niet?
Ja. Maar...
Goede keuze en goed gewerkt.. Dank je.
Terwijl ik daar ben, zou ik misschien kunnen schrijven?
Maar je bent een goede feitencontroleur.
Prettige reis. - Dank je. Tot ziens.
Wie gaat er op huwelijksreis zonder huwelijk? Je hebt veel geluk.
Victors restaurant gaat over zes weken open. Het is onze laatste kans.
Laat hem zijn aandacht enkel op jou richten. Goed?
Werp zijn gsm in de Adriatische Zee. - Maar hij moet leveranciers ontmoeten.
Sophie... - Goed. Beloofd.
Goed. Wacht, wat?
Hé, liefje, kan ik helpen met je tijdschrift te dragen?
Goed, geen probleem.
Doe je ogen dicht.
Doe je ogen dicht. Open je mond.
Lekker?
Ja? Nee? Ja? Ja? Ik heb de noedels heruitgevonden.
Probeer deze eens, want die is echt goed.
Het is hetzelfde, maar anders. Vetter.
Meer van... je weet wel. Nee?
Lekker hè?
In alle bescheidenheid vind ik dat ik een meesterwerk schiep.
Er is er één dat gewoon perfect is.
Ik denk dat het deze is. Ik vind dat het... - Victor?
Probeer eens. Zelfs al is het droog. - Mag ik iets zeggen?
We vertrekken over 12 uur naar Verona en je hebt nog niet gepakt.
Ja, dat klopt.
Ja, ik werd meegesleurd. - Ruimen we dit op?
Arrivederci New York. Ciao bella Verona.
Het wordt ongelooflijk. - Ik weet het. Ik ben zo opgewonden.
Sophia!
Sophia! waarheen schrijdt gij, mijn lieve Sophia?
Ik hou van deze stad. - Het is geweldig.
Ik moet je de mooiste... - Weet je wat nog geweldiger is?
Wat? - Ik sprak net met Signor Morini,
en hij regelde een privé rondrit naar elk van onze leveranciers voor ons.
We beginnen met de oudste en mooiste wijngaard van Veneto.
Victor.
Sophie, komaan. Je begrijpt het niet.
We gaan naar de oudste en mooiste wijngaard in de buurt.
Dit is romantiek. Goed?
We gaan erheen, drinken wat wijn en worden een beetje tipsy.
Dan komen we terug en gaan we...
Hoe was het?
Ik probeerde weer met Bobby te praten. - Hoe ging het?
Helemaal niet omdat ik hem niet sprak. Ik was te bang
Echt?
Ik moet stoppen met feiten controleren en beginnen schrijven.
Ja, het is je passie. Dat moet je doen.
Het is de locale druif waarover ik vertelde, Soave.
Weet je nog? - Ja.
Vind je hem lekker? - Dit is goed.
Het zijn verse bloemen en fruit. Voel je het?
Voel je het? Het is erg lekker.
Lachen.
We moeten tickets voor de opera halen eer ze uitverkocht zijn.
We moeten de Castelvecchio nog zien. We moeten het Gardameer nog zien.
En Julia's huis. - Ja, natuurlijk.
Sophie, dit is mooi. Ongelooflijk, de geur...
Sophie, dit is geweldig! Onvoorstelbaar.
Ik wou dat ik een muisje was dat in je kaasgrot woonde.
Dat was Signor Morini aan de telefoon.
Hij nodigt ons uit in een prachtig woud dat maar 120 kilometer ver is.
Daar graven ze geweldige truffels op. - Wacht. 120 kilometer?
Het zijn geen mijlen, Sophie. - Nee, ik begrijp het wel, maar...
ik begrijp niet waarom je 120 kilometer wil rijden om een paddenstoel te zien.
Het is geen paddenstoel.
Het is een truffel. Het is een tartufo. Wat je bovenop pasta legt.
Een tartufo? - Komaan, je had toch een leuke dag.
Het was prima. Maar nu wil ik...
Om eerlijk te zijn, ik heb geen zin om nu een paddenstoel te gaan bekijken.
Goed, ik begrijp het. Maar noem het geen paddenstoel. Goed?
Ja, goed.
Waarom ga jij niet naar de truffelplaats kijken
en dan ga ik bezienswaardigheden zien. - Echt?
Ja. Win-win.
Mijn liefste Julia...
Lieve Julia, de man van wie ik hou, is niet mijn echtgenoot.
Gaat het?
Neem deze mand en... Hoe zeg je dat? Graaf je in.
Ben jij de vertaalster van het uitzendkantoor?
Nee, ik bedoel... - Ik wacht al twee weken.
Het spijt me. Ik ben Sophie. Ik heb je gewoon gevolgd,
en zag dat je de brieven in een mand stopte.
Ik vroeg me af waarom.
Waarom?
Ben je een schrijfster?
Ja. Ik ben een schrijfster.
Laat het me je tonen.
Ze komen elke dag vanuit de hele wereld.
Maar hun brieven meenemen? Is dat niet als munten uit een fontein nemen?
Hoe kunnen we hen anders antwoorden?
Jullie schrijven hen dus terug?
Jullie zijn allemaal Julia? - Haar secretaresses.
Donatella was 51 jaar gehuwd met dezelfde man.
Zij behandelt problemen met de echtgenoten.
Echtgenoten zijn als wijn. Het duurt lang eer ze rijp zijn.
Francesca is een verpleegster. Zij behandelt ziekte en verlies.
En Maria...
Waarom zucht je altijd als je mijn naam uitspreekt?
Ze heeft 12 kinderen, 29 kleinkinderen en 16 achterkleinkinderen.
Ze schrijft wat ze wil. - En jij?
lsabella beantwoordt wat je nauwelijks kan lezen.
Ruzies tussen verliefden, scheidingen, de verwarde harten.
Iemand moet het doen.
Mijn moeder. Wil je blijven eten, Sophie?
Mama, dit is geen belediging.
Ik maak een lekkere schotel, genoeg voor de hele stad,
en zij zegt: Nee. - Ik zou willen, maar ik moet echt gaan.
Dat is het probleem met de Amerikanen.
Altijd hollen. - Alsjeblieft, mama.
Ik moet mijn verloofde ontmoeten.
Verloofde?
Neem tenminste wat dessert mee voor jou en je verloofde.
120 kilometer enkele reis en ik ben nog sneller dan jij?
Gefeliciteerd. - Wat?
Hoe was Verona? Hoe was het zonder mij?
Leeg? Halfleeg? Helemaal leeg?
Halfleeg. Ik ontmoette de secretaresses van Julia.
Zoals in Julia Capulet?
Het zijn vrouwen die zich de secretaresses van Julia noemen.
Zij schrijven brieven naar mensen die naar Julia schrijven.
Deze secretaresses werken voor de stad Verona.
En al de vrouwen met hartzeer van over de hele wereld, komen brieven schrijven
en laten ze achter op de muur. - Wat zit er in de tas?
Geen idee.
Ze posten dus die brieven op de muur in de binnentuin van Julia,
en dan komen de secretaresses met een mand en nemen de brieven mee.
En dan schrijven ze terug, als Julia.
Naar alle brieven die een adres erop hebben staan.
Dat is hun werk. Het is ongelooflijk.
Het is hun passie. Dat doen ze elke dag.
Ze werken elke dag, de ganse dag .
Ze doen dit al jaren. - Sophie. Dit is geweldig!
En ze...
Dit is ongelooflijk. Echt ongelooflijk.
Geweldig. Probeer het. Je moet het proberen.
Neem maar een flinke hap. Vooruit.
Je Victor is erg gepassioneerd. - Ja, ik weet het.
Maar sinds we hier zijn, denkt hij dat hij een Italiaan is.
Hoewel imitatie de hoogste vorm van vleierij is, zijn zijn imataties niet erg goed.
Die vrouw is geweldig. Echt ongelooflijk.
Ik denk dat ik verliefd ben. - Verliefd op haar?
Ja. - Echt?
Zeg gewoon 'nee'.
Zeg 'nee' en ik doe het niet. Ik wil het graag doen, maar doe het niet.
Goed. Wat?
Angelina bood aan om me vandaag wat geheimen te leren.
Nu en de ganse dag?
Nu dadelijk. Dat is te gek, hè? Onvoorstelbaar.
Ze maakt risotto all'Amarone, juist?
Lekkere risotto. - Zie je?
Haar recept is zowat 300 jaar oud. Dat is fantastisch.
Geweldig, maar... geen Gardameer vandaag?
Oh ja. Het Gardameer... Dat ligt er al 500.000 jaar.
En nu heeft Angelina aangeboden om me te helpen.
Ik ben hier, jij bent hier. We hebben het naar onze zin. - Hé, Paul Newman?
als je wil werken, moet je toekijken!
Zie je? Ik werd Paul Newman.
Wat kan ik doen? Ik kan me niet verzetten.
Ik heb geen idee. - Jij kan ons helpen als je wil.
Ja, dat brievending? - Waarom ook niet?
Jij schrijft de brieven en ik kook. Later zullen we eten en...
Win-win.
Hoelang zijn jij en Victor al verloofd? - Bijna een jaar.
Mag ik vragen waarom je geen verlovingsring draagt?
Zo ben ik. Ik drong aan.
Hij had het druk met zijn restaurant en zo.
Ik vermoed dat ik het niet nodig vond.
Toch zou een meisje een ring moeten hebben.
Ik ben niet naar hem toegegaan, Julia.
Ik ging niet naar Lorenzo.
Zijn ogen waren zo vol vertrouwen.
Ik beloofde dat ik hem zou ontmoeten om samen weg te lopen,
omdat mijn ouders het niet goedkeurden.
Ik liet hem wachten onder onze boom.
Wachtend en zich afvragend waar ik was.
Ik ben nu in Verona. Morgenvroeg keer ik terug naar Londen, en ik ben bang.
Alsjeblieft, Julia. Zeg me wat ik moet doen.
Mijn hart breekt en ik kan nergens anders terecht.
Liefs, Claire.
En die was er al die jaren?
Ik denk dat ze terugkwam om haar ware liefde te vinden.
En ze kregen tien kinderen en vrijen elke nacht nog passioneel.
Behalve dat hij kaal en dik werd en zij moet al het werk doen.
Francesca.
Misschien bleef ze in Londen en huwde met een hertog,
en ze leefden nog lang en gelukkig, net zoals ik.
Jij huwde een boekhouder, geen hertog. - Niemand is volmaakt.
Ik wed dat als ze met die hertog vrijt, ze aan haar eerste liefde Lorenzo denkt.
lsabella, ik moet terugschrijven.
Antwoord haar dan.
Slaapwel, vriendinnen.
Slaapwel, Sophie.
Slaapwel.
Sorry dat ik zo laat ben. - Het is in orde. Maak je geen zorgen.
Hoe was je dag? Goed? - Hij was zo goed.
Ja? - Goed. Ik ben blij.
Hoe was Angelina?
Het was goed. Ze is verbazingwekkend. Die vrouw is ongelooflijk.
Ze is erg instinctief. Ze kookt zonder recepten. Ze is ongelooflijk.
Ze nodigde me uit om opnieuw te koken. Ik denk dat ik veel van haar kan leren.
Maar... Nee, jij eerst. Sorry.
Even snel. Ik...
Ik had een geweldige dag.
Ik moest een brief beantwoorden die 50 jaar geleden geschreven werd.
Hij bereikt haar misschien niet, maar het voelt goed aan om te schrijven.
Ik vind dat je meer tijd met hen moet doorbrengen.
Waarom? - Omdat het jouw passie is.
En ook omdat het perfect past. Ik was net aan de telefoon met Signor Morini.
Hij nodigde me uit voor een fantastische wijnveiling in Livorno.
In Livorno?
Het is super exclusief. Ik weet niet eens of ik een ticket kan bemachtigen.
Ik zal hoogstens twee dagen weg zijn. Als je wil probeer ik 2 tickets te krijgen,
maar ik weet niet zeker of me dat lukt.
Naar een wijnveiling? In Livorno?
Het klinkt vreselijk. Ik weet het.
Het spijt me. Ik voel me slecht nu.
Ik mis je nu al.
Ik kom snel terug. Goed? - Ja. Wees voorzichtig.
Bye! Ciao!
Luister eens wat dit arme meisje schrijft.
Julia, is er iets ergers in de wereld dan een man?
Ja, twee mannen.
Neem me niet kwalijk.
Het spijt me dat ik stoor, maar zijn jullie de secretaresses van Julia?
Ja, dat zijn wij. - Geweldig.
Wie van jullie schreef deze brief naar mijn oma, Claire Smith?
Ik schreef hem. En ik kan niet geloven dat hij je bereikte.
Wij Britten blijven meestal in onze huizen wonen.
Verbazend. Ik verzond hem minder dan een week geleden.
Het was een zeer attente brief.
Maar wat dacht je?
Ik dacht dat ze een antwoord verdiende.
Vijftig jaar geleden misschien. Nu niet.
Het spijt me. Ik wist niet dat ware liefde een vervaldatum had.
Ware liefde? Maak je een grapje?
Kun je je voorstellen wat er zou gebeurd zijn als ze haar verstand niet gebruikte?
Ja, jij zou niet hier zijn, en dat is dan een pluspunt.
Wat doe je trouwens hier?
Ben je een eenzaam Amerikaans meisje dat plaatsvervangster is voor anderen?
Ik ben niet eenzaam. Ik ben verloofd.
Mijn deelneming aan de bruidegom.
Neem me niet kwalijk!
Is dat alles? Kwam je helemaal uit Londen om me de les te lezen?
Nee, ik kwam omdat ik mijn grootmoeder niet alleen kon laten reizen.
Is Claire hier? Waarom?
Ik denk dat zelfs jij dat kan uitvissen.
Dat is gaaf! Ze kwam om Lorenzo te zoeken.
Gaaf?
Wat als Lorenzo haar niet wil zien en haar vergeten is?
Ernstig ziek is of dood. Wat dan?
Dat dacht ik al.
Ik wil haar ontmoeten. Ik wil Claire ontmoeten.
En ik wil bij Manchester United spelen, maar ik ben een slechte voetballer.
Denk je dat ze me niet wil ontmoeten? - Ik denk niet dat ze een vrouw wil zien...
die 'oh, mijn God' en 'gaaf' in één zin kan samenpersen.
Oma, ze gaan sluiten. We moeten gaan.
Neem me niet kwalijk. Claire? Ik ben Sophie,
en ik schreef je de brief.
Brief? Van Julia?
Lieve help! Dank je.
Dank je. Maar hoe heb je ons gevonden?
Eigenlijk vond je kleinzoon me. - Is dat echt?
Het zit zo, ik dacht dat we... - Ja, hij is erg lief...
en charmant en dacht dat je me misschien wou ontmoeten.
Erg atttent van je, lieverd. - Ja, gezien de omstandigheden
lijkt het onbeleefd om de vrouw niet te ontmoeten die verantwoordelijk is
voor deze reis van waanzin.
Charlie keurt het niet goed. Dat maakt het nog leuker.
We gingen net een glas wijn drinken. Wil je meegaan?
Absoluut niet.
Het was een lange dag. Veel te lang.
Goed, lieverd. Slaapwel. - Maar ik...
Weet je ergens waar we kunnen heengaan?
Ik heb eigenlijk de perfecte plaats.
Ik kan niet geloven dat je echt hier bent.
Ik volgde kunstlessen in Toscanië, en logeerde bij een familie buiten Siena.
Zij hadden een zoon, Lorenzo, en het was liefde op het eerste gezicht.
Hij had zo'n lieve, blauwe ogen.
Hij zei me dat ik erg mooi was.
Het mooiste meisje ter wereld.
Claire, je bent nog steeds erg mooi. - Dank je.
Hij gaf me deze ring.
We wilden trouwen, maar ik had examens in Engeland en mijn ouders
zouden het nooit goedgekeurd hebben. Ik werd bang en liep weg.
Nu...
wat ik echt wil is...
hem zeggen dat het me spijt. Ik was een lafaard.
Een kaart of een brief is waarschijnlijk te eenvoudig.
Je kwam dus om Lorenzo te zoeken?
Ja, en ik denk dat ik weet waar hij is.
Waar? - Op de boerderij, net buiten Siena.
Charlie rijdt er me morgen heen.
Enkel omdat ik niet wou dat je zou gaan liften.
Hij denkt dat het een grote vergissing is.
Omdat jij geen romantisch been in je lichaam hebt.
Nee. Omdat ik een realist ben.
Nee. Omdat je een Engelsman bent. - Zo koud als een vis.
Juist. En wie schreef Romeo and Julia?
Williamo Shakespearelli, een grote Italiaan.
Ze zijn gek.
Sophie, liefje.
Slaapwel. Heel erg bedankt.
Dank je.
Slaapwel, iedereen.
Goedenacht. - Charlie, we gaan.
Slaapwel, dames. Ciao. - Veel geluk.
Het zou geweldig zijn als ze haar Romeo zou vinden.
Stel je voor, 50 jaar later. Allemaal omdat je die brief vond.
Niemand zou het geloven als het niet waar was.
Wacht! Wacht!
Lieve h... Daar heb je haar weer. - Sorry.
Mag ik meegaan om Lorenzo te zoeken? - Met ons meegaan?
En je verloofde? Je bent in de stad van liefde, en wil met ons meegaan?
Ja, want hij heeft het druk en ik ben vrij.
Maar ik wil me niet opdringen. - Nee, je dringt je niet op.
Luister, ik moet je eerst wat vertellen. - Ze dringt zich niet op.
Het is niet helemaal onbaatzuchtig. Het begon als antwoord op je brief,
en nu vind ik het geweldig wat je doet.
Ik zou er graag over schrijven, als ik mag. - Een journaliste.
Oma, een journaliste die in ons privéleven komt neuzen.
Charlie, komaan. Het zijn geen staatsgeheimen.
Ik ben geen journaliste. Hopelijk ooit wel, maar...
En je denkt dat oma's verhaal je vrijgeleide is?
Het verhaal is waard om verteld te worden. - Ik zou graag hebben dat je meeging.
Echt? - Ja, natuurlijk.
Dat zouden we leuk vinden.
Geweldig. Claire is hier. Zij is de vrouw die ik schreef als Julia. Later meer.
Ik verlaat Livorno. De wijnafspraken zijn geweldig. Ik ben in de hemel.
Ik hou van je. Victor.
Hoeveel tijd bracht je met Lorenzo door?
Elke seconde dat we konden.
Ik ontmoette hem na de les, op de boerderij waar hij werkte.
We zaten onder de bomen en deelden het brood met tomaten en olijfolie.
Zo romantisch. - Wat is romantisch aan eten tussen het vuil?
Echt? Het vuil? Hij hield van de aarde.
Hij praatte graag met me over de regen en de bronnen met fris water.
We wandelden kilometers ver.
We lagen in het droge gras.
Ik herinner me nog...
de geur van zijn zoete, warme zweet...
Goed, oma. We begrijpen het wel.
Het voelt dus alsof je je soulmate gaat terugzien.
Ja.
Haar soulmate was mijn opa. Laten we mijn bestaan niet te nietig maken.
Het spijt me. Dat is duidelijk niet wat ik bedoelde.
Charlie is net als mijn echtgenoot.
Allebei sceptici. Mijn man zei altijd dat liefde iets hormonaals was.
Maar vanbinnen had hij een warm, passioneel hart.
En Charlie is net zo.
Vertel me over de jongen waar jij van houdt.
Victor.
Victor is een chef, een geweldige chef.
Hij opent zijn eigen restaurant in New York.
Daarom zijn we hier. We ontmoeten leveranciers.
Hij is nu in Livorno op een wijnveiling.
Dat lijkt me leuk.
Voor hem wel.
Vinden je ouders hem leuk?
Mijn papa wel.
Mijn mama verliet ons toen ik negen was.
Lieve help.
Het spijt me. - Geeft niet. Het is erg lang geleden.
Langzaam.
Hoe wil je dit aanpakken?
Gewoon aanbellen.
Wat als zijn vrouw opendoet en een woedeaanval van jaloezie krijgt, oma?
Dan zou ik gevleid zijn.
Ik maak me meer zorgen dat hij me zich niet meer zal herinneren.
Laten we dan naar huis gaan, oma, voordat alles eindigt in tranen.
Er is niemand thuis.
Ik ga achterom kijken. - Er is geen... We deden ons best.
Er is geen reden om de ontgoocheling te verlengen.
Goededag.
Lorenzo Bartolini?
Ja, dat ben ik.
Goedemiddag. Ik ben Charlie Wyman.
Dit is mijn grootmoeder, Claire,
en Sophie. - Ciao.
Ik ben Claire. Weet je nog?
Claire.
Het is hem niet.
Ben je zeker?
Het zijn zijn ogen niet.
Voor alle zekerheid. Weet je nog wat je deed in de zomer van 1957?
De zomer van 1957, zal ik nooit vergeten.
Ik ontmoette het mooiste meisje met lang, blond haar.
We huwden in dat jaar.
Ik vervloek die vrouw! - Wat?
Ik vervloek haar ogen! Haar tanden! Ik vervloek haar snor!
Waarom vraag je dat? Waarom breng je zulke vreselijke herinnering terug?
Dat ging vlotjes. We hebben geprobeerd, oma. Het spijt me echt.
Echt? - Als ik wist wat die vraag inhield, zou ik ze misschien kunnen beantwoorden.
Hij kan niet de enige Lorenzo Bartolini in Toscanië zijn.
Hij is de enige in de buurt, dus...
Ik ben niet helemaal hierheen gevlogen om nu op te geven.
Oma, wat wil je? Wil je aan elke deur kloppen en vragen of Lorenzo thuis is?
Hoeveel kunnen er zijn?
Vierenzeventig?
74 Lorenzo Bartolini's, en jij wil op een vuilnisman gaan jagen.
Onmogelijk. We gaan naar huis.
Rustig Charlie? Sophie, wat vind jij?
Wat bedoel je, oma? Zij denkt niet.
Dit was haar geweldige idee. Het is voorbij. Klaar. We vonden Nemo.
Het gordijn ging dicht.
Sophie. - Luister, dit is mijn werk.
Ik vind dingen. Door eliminatie en onderzoeksplicht, die nieuwe feiten vereist,
kunnen we dit aanzienlijk inkrimpen.
Gebruikte miss Gaaf net het woord 'onderzoeksplicht'?
Goed, ik ging naar Brown. Ik studeerde er Latijn.
Dit is absolute gekheid.
Charlie, zei je niet dat je wou gaan zwemmen?
Wij zijn aan het werken. Ga weg. - Dit is volstrekte waanz...
Werk!
Ik kan dit niet geloven.
Te gek om los te lopen.
Hij ziet er wel knap uit.
Niet dan?
Ben je zeker dat Lorenzo de regio nooit zou verlaten?
Hij hield van dit land. Ik ben er vrij zeker van.
Mag ik?
Onze Lorenzo's.
Heb je wel tijd voor dit allemaal?
Ciao. Hoe gaat het? - Prima. En jij?
Ik was net getuige van deze ongelooflijke veiling van Sauterne.
Het was mooi. Ongelooflijk. Hoe gaat het?
Goed. Ik ben nu in Siena.
Wat? ln Siena? Wat doe je daar? - Ik schrijf een verhaal.
We zijn op avontuur.
We zoeken iemand die ze 50 jaar geleden kende.
Weet je wat, liefje? Het komt me niet zo goed uit. Ik ben met iets bezig.
Maar ik ben blij dat je belde, want ik wou je dadelijk bellen.
De buitenkansen hier zijn echt ongelooflijk.
Ik denk dat ik tot vrijdag moet blijven.
Kan ik blijven of zeg ik het af? Ik voel me slecht, maar...
Nee, doe maar. Alsjeblieft. Ik heb ook tot vrijdag nodig.
Goed. Vrijdag dan. Vrijdag is goed. Win-win.
Claire?
Ik ben vrij.
Vrij waarvoor? - Ze komt mee.
Ze komt met ons mee. - Komt ze mee? Geweldig.
Geweldig. Fantastisch.
Jammer dat ik niet de Lorenzo ben die je zoekt.
Als je hem niet vindt, kom dan terug.
Ik maak je een visschotel.
Veel geluk.
Het is hem niet. - Oh God, nee.
Zou dit niet leuk zijn, oma?
Gaan van een jongen die op velden werkt, naar een man die ze bezit.
En je kon de rotzooi overslaan.
Het leven is een rotzooi.
Spijtig dat ik het niet was.
Ik zou je nooit hebben laten gaan.
Geloof me.
Wat is dat met jou en Italiaanse mannen? Ze vallen aan je voeten.
Jammer. Ik denk dat ik hier wel gelukkig kon zijn.
Gelukkig? Zei je kleinzoon net 'gelukkig'?
Ik zei: Kon zijn.
Laten we ons niet meesleuren. Ik heb een reputatie hoog te houden.
Charlie, waarom vertel je Sophie niet over je pro Deo-werk?
Ik kan me niet voorstellen dat het haar boeit, oma.
Probeer maar. - Het gaat over verdedigen van mensen...
die zich niet kunnen verdedigen, mensenrechten verdedigen. Asielzoekers.
Je kijkt verbaasd. - Ik ben erg verbaasd.
Ik zag jou niet als een redder van de mensheid.
Is dat zo?
Hoe zag je me dan wel?
Meer in de richting van elitaire, verwaande kwast uit Oxford.
Maar nu je het zegt, een zelfvoldane weldoener lijkt me ook wel wat.
Ik denk dat jij niet goed karakters kan inschatten.
Maar ze heeft wel te maken met feiten, Charlie.
Ik ga naar bed.
Slaapwel, liefje. - Slaapwel.
Zal ik je naar je kamer brengen? - Wees lief voor mekaar.
Ze is gaaf.
Ik respecteer je gebruik van dat woord. - Ik ben gevleid, dank voor je goedkeuring.
Heel graag gedaan.
Zullen we ook gaan slapen?
Sorry. Ik denk dat...
Hoe graag ik hier ook zit en de fles Caparzo zou leegdrinken...
Nee, ga naar bed. Moet je doen. Slaapwel, Charlie.
Goed.
Slaapwel. - Slaapwel.
Neem me niet kwalijk. Waar zijn mijn manieren?
Dat vraag ik me ook af, van sinds ik je ontmoette.
Ik weet niet wat het is, maar jij brengt het slechtste in me naar boven.
Het is dus mijn schuld. - Dit is allemaal jouw schuld.
Jij schreef die vervloekte brief.
Mag ik je toch naar je kamer brengen?
Ik ben niet de fatterige, harkerige spelbreker, die je denkt dat ik ben.
En ik liet je zeggen dat echte liefde kloten is.
Schuldig.
Ik ben gewoon oprecht bezorgd om haar.
Ze lijkt misschien zorgeloos, maar haar leven was niet eenvoudig.
Is het dan onredelijk dat ik me zorgen maak?
Nee, maar ik heb hier een goed gevoelen bij. Je zal wel zien.
Ik hoop dat je gelijk hebt.
Signora Claire.
Signor Bartolini.
Herinner je je mij nog? Ik ben Claire Smith.
Je mooie gezicht.
Het komt me zo bekend voor.
Goede avond.
We zijn nog niet klaar.
Natuurlijk niet, liefje.
Is Claire bij je? Nee?
Nee. Ze ging vroeg naar bed.
Ik wou vragen of je mee kwam eten, maar... - Ik wou net aan mijn verhaal beginnen.
Hoe vlot het? - Dat gaat wel.
Kom ik erin voor?
Misschien. Waarom? - Mag ik een stukje lezen?
Maak je een grapje? - Een klein stukje maar.
Absoluut niet.
Hoe kan ik zeker zijn dat ik juist afgeschilderd word?
Dat ben je. Geloof me.
Wat bedoel je daarmee? - Het betekent: Slaapwel, Charlie.
Slaapwel.
Wat? - Is dit...
zulk een gelegenheid waarbij je het tegenovergestelde zegt van wat je bedoelt?
Nee. - Goed.
Slaapwel dan. - Slaapwel, Charlie.
Goedemorgen.
Oma wil wat uitslapen. - Is ze in orde? Heeft ze wat nodig?
Niet nodig. Ze is zo taai als oude laarzen.
Churchill in een jurk.
Nu we er toch zijn, wil ik wat van Siena zien.
Dat is een goed idee.
Ik vermoed dat je wil blijven schrijven.
Ik bedoel...
Werk, werk, werk.
Bewonderenswaardige karaktertrek.
Doe maar verder dan.
Charlie?
Nu we toch hier zijn...
Ik wil je geen complimentjes maken, maar wat je doet voor Claire, is...
Het is lief, en ik...
ik kan me best voorstellen dat je je vakantie liever elders doorbrengt.
Stelde je het spontaan voor, of onder druk van je ouders. Waar komen zij in beeld?
Ik denk graag dat ze ergens zijn waar het mooi is.
Ze kwamen om in een ongeval toen ik tien jaar was.
Het spijt me.
God, het spijt me.
Dank je, Sophie. Ik stel het op prijs.
Het was een moeilijke tijd.
Oma verloor haar zoon.
Ik verloor mijn ouders.
Ik ben bang dat ik niet in 'happy ends' geloof.
Oma nam dus over. Nam een boze, onhebbelijke jongen onder haar hoede...
en maakte me de onaangename man, die ik vandaag ben.
Wordt je verloofde niet een beetje eenzaam?
Victor heeft nu de tijd van zijn leven.
Ik betwijfel of hij wel merkt dat ik weg ben.
En jij?
Heb je geen vriendin? - Dat is een erg lang verhaal.
Dat verbaast me niet.
Het is al een jaar geleden dat ik Patricia laatst zag.
Heb jij het uitgemaakt?
Bedoel je dat ik liever gedumpt word, dan dat ik zelf iemand dump?
Misschien wel. - Ik heb het deze keer uitgemaakt.
Dat volstaat.
Goed. Dat volstaat.
Sophie... - Het is genoeg.
Je schrijft erg goed. - Dank je.
Nee, het is echt, echt goed.
Waarom ben je zo verbaasd?
Hoe komt het dat je nooit iemand je werk toonde?
Het lijkt nooit of het klaar is. - Waarom niet?
Ik ben een perfectioniste.
Dat is een andere manier om te zeggen: Ik ben een kip.
Je hebt niets om bang voor te zijn.
Je bent geen feitencontroleur. Je bent een schrijfster.
Waarvoor was dat? - Ik ben geen kip.
En ik ben geen gentleman.
Zouden we niet teruggaan naar Claire? - Ja, nog meer Lorenzo's.
We moeten teruggaan naar Claire.
Ik ben Lorenzo Bartolini.
Neem hem mee! Neem hem mee!
Ik ben Lorenzo Bartolini.
Weet je wat jij bent? Je bent de Montagues en de Capulets.
Bedoel je dat... Ik ben tenminste Romeo niet.
Dat is het understatement van de eeuw. - Nee, want weet je...
als ik de liefde van mijn leven vond, zou ik niet als een idioot
staan fluisteren in een tuin.
Ik zou haar gewoon van dat verdomde balkon gerukt hebben en klaar.
Geloof je in het lot?
En jij? - Ja, ik denk van wel.
Ik denk dat het het lot is dat ik nu hier ben.
Met Claire.
Natuurlijk. Met Claire.
Dit is de straat.
Daar is nummer 2.
Hier was ik bang voor.
Charlie, we weten niet of hij het is. - Ik hoop van niet.
Hoe het ook is, we zijn klaar ermee. - Nee. Niet hier.
Wanneer stoppen we?
Over de volgende heuvel? Of die daarna? Dit hele land afdweilen?
Nee. Het eindigt hier.
Er zijn nog meer Lorenzo's. Niet ver van hier.
Het is niet de afloop die je wil, hè.
Dit is geen leuk verhaal met een leuk einde. - Stop ermee, Charlie.
Het is ons leven, mijn oma's leven. - Dit gaat niet om een verhaal, Charlie.
Ze heeft de man al één keer verloren.
Hoe vaak wil je dat ze hem verliest?
Ik verwacht niet dat jij er iets van begrijpt want jij weet niets van een echt verlies.
Je bent verkeerd.
Sophies moeder verliet haar toen ze nog klein was.
Het is anders, oma. Het is anders.
Je hebt gelijk, maar...
Sophies moeder verkoos het om haar achter te laten.
En jij wist altijd al dat jouw ouders van je hielden.
Kom binnen.
Ik wou zien of alles goed was met je.
Ik voel me goed.
Claire, het spijt me echt, als ik je... - Nee.
Elke minuut was speciaal.
Mag ik?
Eén van de leukste dingen is iemands haren borstelen.
Charlie, zeg dat het je spijt.
Kijk haar berouwvol in de ogen, Charlie.
Ik denk dat ik... - Kijk haar in de ogen.
Ja, oma, ik ben geen twaalf meer.
Bewijs het.
Ik heb oprecht spijt, Sophie.
Het zal nooit meer voorvallen.
Goed.
Ik wil het glas heffen om je te bedanken...
voor de mooie dingen die je deed voor een vreemdeling.
Dat vergeet ik nooit. - Ik ook niet.
Dit waren echt ongelooflijke dagen...
en ik kan je niet genoeg bedanken dat ik bij jullie mocht blijven.
Je deed meer dan gewoon bij ons blijven.
Dit is op al onze geliefden, waar ze ook mogen zijn.
Mag ik bij je komen? - Zeker.
Het spijt me, Sophie.
Als kind lag ik ook onder de sterren in de zomer.
Twijfelde aan brandende sterren.
Twijfelde aan een bewegende zon.
Twijfelde dat de waarheid een leugen was.
Maar nooit getwijfeld dat ik zou liefhebben.
Denk je dat hij daar ergens is? Lorenzo?
Hij is ergens.
Ben ik fout om aan te dringen dat ze ermee stopt?
Nee, weet je,
je kunt er niet eeuwig mee doorgaan.
Op een gegeven moment moet je stoppen.
Waarom voel ik me dan als een schooljongen op zondag?
Het is bijna morgen en ik wil niet gaan.
Ik ook niet.
En ik vond de school altijd leuk.
Hoe heb je geslapen? - Goed, en jij?
Ook goed. Dank je.
Hoe is het? - Goedemorgen, schat.
Het is een mooie dag.
Sophie, wil jij voorin zitten, want ik wil mijn benen kunnen strekken.
Goed zo, schat.
De sterren waren geweldig vanuit mijn venster.
Kijk, die wijngaard. Dat is onze lievelingswijn.
Draai daar even af dan kunnen we een afscheidsdrank drinken.
Charlie, stop!
Oma, wat is er?
Dat is Lorenzo.
Wie?
De jongen?
Goed, we zoeken de schaduw op. Zullen we?
Ik ben Lorenzo Bartolini.
Sophie. Ik denk dat dit...
Ken je een Lorenzo Bartolini? - Ik vroeg hem en...
Ik ben Lorenzo Bartolini. - Jij bent het!
Sophie, hij is de kleinzoon.
Kan ik je helpen? - Ja. We zoeken Lorenzo Bartolini.
Ik ben Lorenzo Bartolini. - Hij heet ook Lorenzo.
Heet je vader ook Lorenzo?
Ja, hij is gaan rondrijden. Wat kan ik voor je doen?
Het spijt me. We zijn onbeschoft.
Ik ben Charlie Wyman. - Ik ben Sophie.
Lorenzo. Lorenzo.
We hebben een bewogen reis gemaakt voor je vader.
Mijn grootmoeder, Claire, kent hem.
Charlie, kom. We gaan.
We gaan.
Oma, Lorenzo is hier.
Hij is gaan rijden, maar kan elk ogenblik terugkomen.
Dan gaan we, voordat hij terugkeert.
Oma, we zijn zover gekomen.
Kom op. - Ik was een grote dwaas.
Hij kende me toen ik vijftien jaar oud was, een meisje.
Dat meisje bestaat niet meer.
Claire?
Zoveel jaren. - Ja, 50.
Mijn liefste schoonheid.
Mag ik even.
Ik weet echt niet hoe ik me moet uitdrukken.
Deze morgen ging ik rijden als een oude man...
en ik kwam terug als een tiener.
Ik ben verheugd dat jullie Claire leerden kennen...
en haar kleinkind, Charlie...
en hun lieve vriendin, Sophie.
Liefste Claire,
je vertelde me dat jij je Jack hebt verloren.
en je weet dat ik mijn Rosa verloor...
maar het lot bracht ons terug samen.
Gezondheid voor de familie Bartolini.
Op de Bartolini's.
Het spijt me dat ik te laat was.
Als we over liefde spreken, is het nooit te laat.
Pech, hè?
Alle hoop was verloren en dan rijdt hij binnen op een wit paard.
Dit zal niemand geloven.
Beloof me...
beloof me dat je het verhaal afmaakt.
Ik denk dat dit het einde is...
en het spijt me dat het dat is. - Ja, mij ook.
Sophie, ik...
Ik had je nooit mogen zoenen. Dat was erover.
Je bent verloofd, en...
Het is tijd om te vertrekken.
Tot ziens, Charlie.
Ik zal je missen.
Het is tijd om...
Ik moet terug naar Victor. Het spijt me.
Ja, natuurlijk. Waar is Charlie? We zullen je wegbrengen.
Nee, ik kan je niet van deze plaats weghalen, Claire, dus...
Mijn zoon kan je brengen.
Een ogenblik. - Ja, dank je.
Ik ben zo gelukkig voor jou.
Scheelt er wat? - Nee!
Nee, het is alleen...
En jij gaat weg?
Een engel bracht je bij mij.
Dank je.
Bedankt, ik zal je eeuwig dankbaar zijn.
Dit is heel vriendelijk, dank je.
Hartelijk bedankt.
Je bent hier altijd welkom. - Dank je.
Bedankt, Lorenzo. - Ciao.
Spreek je snel.
Lieverd, je bent familie. Dus begrijp je me als ik zeg dat je een complete idioot bent.
Goed, maar verbloem het niet zo, oma.
Dat zal ik niet doen. Hoeveel Sophies denk je dat er zijn op deze planeet?
Wacht geen 50 jaar zoals ik.
Ga. Vooruit, ga!
Ik heb je zo gemist.
Ik kon je geen e-mail sturen, omdat...
Dat had geen zin want ik wist dat je...
Een ogenblik.
We moeten gewoon al de leveringen sorteren die we moeten doen...
Wat is er gebeurd? - Is het einde niet goed?
Het einde is goed. Ontroerend.
Wat gebeurde er met de mensen? Zijn ze nog samen?
Wat is er met de jongen? Wat is er met Charlie gebeurd? Waar is hij?
Dat weet ik niet. Ik had geen contact meer.
Kun je me advies geven?
Ik denk dat je aandelen van Alitalia moet kopen,
want alle vrouwen zullen naar Verona gaan.
Ga je het uitgeven? - Ja, het is een goed verhaal.
Heb je nog iets anders voor me?
Nee, nu niet.
Je zei Toscaans goud, juist?
Kijk, dit is geel. Geel, Toscaans goud.
Er is geen Toscaans, geen goud. Het is bijna Limoncello.
Doe je dit opnieuw?
Ja. Is goed. - Goed, kom op. Probeer het opnieuw.
Hoe was je dag?
Ik heb Bobby mijn verhaal gegeven. - Vond hij het leuk?
Ja, hij gaat het drukken. - Drukken?
Dat is geweldig, toch? - Ik weet het.
Heb je het gelezen? Ik liet het gisteravond achter, opdat je het zou lezen.
Dat moet ik niet. Ik weet dat het geweldig is.
Ik zal het zien als het uitkomt en dan koop ik het en zal ik heel verrast zijn.
Wacht even.
Bedankt voor het eten. - Dat heb je echt verdiend.
Ik wil levenslang research voor je doen.
Denk er nooit aan om iemand anders te vragen.
Dat beloof ik.
Sophie, deze berichten zijn voor jou.
En er is een brief voor je.
Claire Smith en Lorenzo Bartolini verheugen zich dat hun huwelijk...
zal gevierd worden op zaterdag, 20 augustus in villa Bartolini.
Wat is die geur?
Alfonzo, nee, we hebben gezegd...
We zouden de uien stoven, niet aanbakken.
Ik weet niet waarom je dit doet. Goed, begin maar opnieuw.
Hoe is het? Alles in orde?
Lorenzo en Claire gaan trouwen. - Echt waar?
Wanneer? - Zaterdag.
Zaterdag? Nu zaterdag?
Ja, en ik ga erheen.
Alleen.
Alleen?
Kunnen jullie de keuken verlaten, alsjeblieft.
Ja, iedereen. Laat alles zoals het is. Het is goed.
Alfonzo, jij ook, alsjeblieft. Kom op, vooruit.
Allemaal uit de keuken, alsjeblieft. Kom op.
Vooruit. Wacht. Nee, Sophie, wacht... - Nee, het is gewoon...
Laat me uitspreken, alsjeblieft.
Ik weet echt niet meer wat dit is.
Ik weet niet wat wij doen.
We gingen op vakantie en hebben geen tijd met elkaar doorgebracht.
Ja, omdat jij aan het schrijven was.
Ik vond het niet erg. - Ik weet dat je het niet erg vond.
En jij had het ook druk. Het was niet erg dat je naar Livorno ging.
Nee, Sophie! nee... - Nee... dat is wat ik wil zeggen.
We zouden op huwelijksreis gaan, maar vonden het niet erg om alleen te zijn.
Zo hoort het niet te zijn. We zouden altijd samen moeten zijn.
Ik zou je graag zeggen dat het gaat veranderen...
en dat ik zal veranderen,
maar ik...
Zo ben ik nu eenmaal. - Ik weet het, maar ik hou...
Ik hou ervan hoe je bent maar ik ben veranderd.
Het lukt niet.
Ik moet gaan, Victor.
Ik kan niet geloven dat je hier bent. Je ziet er geweldig uit.
Wanneer kwam je aan? Waar verblijf je?
Dat weet ik nog niet.
Niet erg, je verblijft hier. Lorenzo zou het niet anders willen.
Dat hoop ik. Hoe is het met Lorenzo? Is hij zo geweldig als altijd?
Nog meer. - Ja?
Eigenlijk wou ik... - Daar ben je.
Binnen zijn we klaar en ze zal elk ogenblik komen.
Sophie, dit is Patricia.
De Sophie? - Ja, de Sophie.
Leuk om je eindelijk te leren kennen.
Ik zie je binnen. - Goed.
Niet struikelen. - Alsof ik nog niet nerveus genoeg ben.
Het is geweldig om je te zien. - Ik ga al naar binnen. Ik zie je straks.
Ik ben zo blij je te zien.
Hoe is het met je? - Ik ben blij je te zien.
Mooi.
We zijn hier. - Dat is fantastisch.
Muzikanten, een kleine pauze.
En jullie ook, mijn vrienden, even stilte. Bedankt.
Ik wil jullie bedanken namens mezelf en mijn lieve vrouw.
Mijn schoonheid, Claire.
Nu is het jouw beurt.
Doe maar.
Beste vrienden, 50 jaar geleden ging ik naar Julia's huis in Verona.
Ik schreef haar een brief en stelde haar een vraag...
en twee maanden geleden onving ik een antwoord.
Zonder die brief...
zou niemand van ons hier vandaag zijn.
Sophie, vind je het erg als ik de woorden voorlees die jij me schreef?
Liefste Claire, 'wat' en 'als' zijn twee heel gewone woorden...
maar zet ze samen, naast elkaar
en ze hebben de kracht om je je hele leven te achtervolgen.
Wat als?
Ik weet niet hoe je verhaal eindigde
maar als wat je toen voelde, echte liefde was
dan is het nooit te laat.
Als het toen echt was, waarom zou het dan nu niet echt zijn?
Je moet alleen de moed hebben om je hart te volgen.
Ik weet niet hoe Julia's liefde aanvoelt,
een liefde om naasten achter te laten, een liefde om de oceaan over te steken,
maar ik zou graag geloven dat als ik het ooit zou voelen,
ik de moed zal hebben om het te volgen.
En, Claire, als je dat niet deed,
hoop ik dat je dat op een dag wel zult doen.
Veel liefs, Julia.
Ik ben zo terug, oma?
Natuurlijk. Een balkon.
Wat doe je daarboven?
Ik ga vertrekken. - Waarom?
Omdat dit echt pijnlijk is.
Ik had het eerder moeten beseffen, maar dat kon ik niet of wilde ik niet,
maar Victor en ik zijn niet meer samen.
Ik kwam terug, hopend dat... - Wacht, ben je niet verloofd?
Nee. Maar het is te laat.
Het is duidelijk te laat.
Het maakt echt niet meer uit, want, eerlijk...
Ik hou van je.
Ik kan niet geloven dat ik dat zei, maar het is zo. Ik hou van je.
Jij mag je er niets van aantrekken, want je bent hier met Patricia.
Patricia? - En jij moet nu naar haar teruggaan.
Patricia is mijn nicht.
Is dat wettelijk? - Nee...
Sophie... Nee.
Nee, laat me het uitleggen.
Sophie, ik ben dom. Er zijn twee Patricia's.
Mijn nicht die hier is en degene die ik helemaal vergeten ben.
Belangrijker, er is maar één Sophie.
Wil je alsjeblieft naar beneden komen?
Wacht, Charlie, stop. Wat doe je?
Charlie, wat doe je?
Luister naar me. Luister heel aandachtig naar me.
Ik woon in Londen, een prachtige historische stad, waar ik graag woon.
Jij woont in New York, dat erg overschat wordt.
Excuseer?
Maar omdat de Atlantische Oceaan wat groot is om elke dag over te steken,
zwemmend, varend of vliegend, stel ik voor dat we erom tossen.
Wat bedoel je?
En als deze voorwaarden onaanvaardbaar zijn...
verlaat ik Londen met plezier, als jij aan de overkant op me wacht.
Want de waarheid, Sophie,
is dat ik hartstochtelijk, passioneel verliefd op je ben.
Is dat echt?
Ja, dat is echt.
Ga je me kussen? - Ja.
Ik kan niet geloven dat ik dat net deed.
Gaat het? - Zeg me alsjeblieft dat niemand dat zag.
Niemand zag het.
Goed. Dat is goed.
Kun je bewegen?
Enkel mijn lippen.
Vertaling: GEM-Releases
Gedownload van www.ondertitel.com